We luisterden zaterdag voor de twaalfde keer naar de Matthäus Passion in Lochem.
De eerste jaren gingen we met mijn moeder en tante. Die plakten er een weekend Achterhoek aan vast. Bridgen, eten, dineren in Ruurlo en door naar de Gudulakerk. Tradities veranderen, al was het maar omdat mijn moeder er niet meer is. Nu komt mijn schoonzus mee. Die kan ook bridgen dus zo houden we de traditie in ere. Een van de hoogtepunten was altijd de kaneelcake in de pauze: We gaan eigenlijk voor de cake,’’ werd ons standaardgrapje. De cake werd vervangen door een koekje. Weg traditie.
Dit jaar werd Het Backkoor voor het eerst begeleid door het B’Rock Orchestra uit Gent. Het barokensemble speelt op andere (blaas)instrumenten dan het Concertgebouw Kamerorkest en de strijkinstrumenten hebben darmsnaren, die zorgen voor een warmere klank dan moderne stalen snaren. Vooral de luit vonden we bijzonder.
Zoals gewoonlijk voelde ik na uren zittend luisteren overal ongemak in het vege lijf. Ik zou stiekem wel eens comfortabel willen zitten in het Concertgebouw, maar tante wil alleen naar een Matthäus Passion in een kerk. Ze heeft gelijk. Om nou te zeuren over pijn in de kont terwijl je naar het lijdensverhaal van Christus luistert is kleinzerig.
Het hoogtepunt in de muziek, het Erbarme dich, komt elk jaar harder binnen. Ik krijg steeds meer medelijden met Christus aan het kruis: al dat lijden in een poging om onze zonden weg te nemen, terwijl wij elkaar schaamteloos uitmoorden. Ik ben niet conservatief, tradities veranderen en ook de uitvoering van dit orkest was prachtig. Mijn tante toverde als verrassing in de pauze kaneelcake uit haar tas. Ze was maanden geleden in Deventer, reed om naar de Lochemse bakker kocht kaneelcake en vroor deze in.
‘Deze traditie pakken ze ons niet af.’ gniffelden we.
Bovenkant formulier
Onderkant formulier
