Na twee weken werken in een Frans bos is het thuis wennen.
Ik gebruikte mijn telefoon nauwelijks, net als de meeste medewerkers en deelnemers. Ook de jeugd was te druk met creatieve dingen. Een verademing: echt contact. Zonder rotnieuws de hele dag door.
Ik mis het goede oude komkommernieuws. In de jaren 70 doken elke zomer verhalen op over het monster van Loch Nes, bij gebrek aan ‘echt’ nieuws. Politici hielden zomerreces dus kreeg Nessie paginagroot aandacht in alle kranten. Inmiddels wordt er gewoon door gebombardeerd in zomers. Ook moet ik weer nadenken over boodschappen. Op Charme wordt er voor de medewerkers gekookt. Vegetarisch, daar is inmiddels iedereen aan gewend. Voor mensen die vlees eten, maakt de kok eens per week een vleesgerecht. Omdat het geen gewoonte is, wordt het dus bijzonder en verheug je je meer op een stukje vlees, concludeerden de vleeseters.
Wat pittig was in de fijne bubbel: de hitte. Het was 12 dagen achter elkaar rond de 38 graden. Wat waren we opgelucht toen het afkoelde naar 33 graden. Branden in de buurt haalden ons terug naar de rauwe werkelijkheid. De A6 was dagen dicht vanwege branden bij het bos van Fontainebleau, veroorzaakt door een combinatie van extreme droogte en de derde hittegolf van het jaar in Frankrijk. Ik deelde onlangs een stuk van oud-weerman/meteoroloog Gerrit Hiemstra op mijn sociale media, waarin hij waarschuwt dat we de ernst van de klimaatcrisis onderschatten. Ik kreeg veel negatieve reacties. Waarvan ‘Klimaatverandering is ook maar een mening’ en ‘Rot op met je linkse klimaatkalifaat!’ de aardigste waren.
Ik reed zaterdag met collega’s langs verschroeide bermen op de A6. ‘Verwoestijning rukt snel op. Er komt gelukkig steeds meer zand bij waar we onze koppen in kunnen steken,’ zei ik cynisch. Ik ben er weer.
.
