• Bericht gepubliceerd op:

Vanwege een tournee langs scholen en bibliotheken verbleef ik een paar weken in mijn Amsterdamse woning. Met mijn busje de stad uitrijden naar Hoorn of Abcoude gaat redelijk.  Dat moet ik vanuit de Achterhoek vanwege de files niet meer proberen.

Ik was net thuis, had de oven aangezet, toen er aangebeld werd. Via de intercom hoorde ik een stem: ‘Kunnen er zoveel mogelijk buren helpen met het verplaatsen van spullen naar de Schoolstraat?’ Normaal gesproken wordt in onze buurt afval en grofvuil op dinsdagen opgehaald. De vuilniswagens kunnen er een aantal weken niet komen omdat de straat is opgebroken.  De gemeente wees een tijdelijke afvalverzamelplek aan, vijftig meter verderop. We kregen een brief en het staat op een bord naast de containers. Je zou denken dat mensen denken: ‘Hé, de matrassen van vorige week zijn niet opgehaald en die van de week daarvoor ook niet. Ik ga lezen wat er op het bord staat of in de brief van de gemeente.’ Neen. Ze zetten er nog meer matrassen bij.

Mijn eerste gedachte was: ‘Komt niet uit, ik moet nog eten. De gemeente komt het ooit ophalen.’ Mijn innerlijke criticus (in de vorm van een paarse vogel op een stok, een soort muppet) zei: ‘Zo Irene, wat vind je er zelf van. De maatschappij dat ben jij toch?’ Ik keek uit het raam en zag voornamelijk oudere buren met stoelen en kastjes slepen. Ik zette de oven uit en liep naar beneden. Er kwamen steeds meer buren helpen. We sjouwden met natgeregende matrassen, hout en vuilniszakken. Er waren veel zakken gescheurd, dus raapten we afval van de grond. Iemand haalde nieuwe vuilniszakken, een ander handschoenen.  Na afloop waren we blij en tevreden dat we deze klus samen klaarden. We kunnen het wel.

Sindsdien ken ik meer buurtgenoten en groet wat af. We hebben elkaar gezien. De maatschappij dat zijn wij.