Ik was vrijdag bij de opnames voor het nieuwe seizoen van de slimste mens om mijn vriendin Paulien Cornelisse aan het werk te zien als jurylid.
Ik ben uiteraard apetrots op haar. We hadden 25 jaar geleden nooit kunnen bedenken dat haar carrière zo’n vlucht zou nemen. We vormden toen het matig succesvolle cabaretduo ROTS. We waren tamelijk absurd. Ik citeer uit juryrapporten van cabaretfestivals: “We zien jullie talent maar begrijpen het niet,” en “Ook absurdisme kent wetmatigheden.” Wat wij dan weer niet begrepen. Onze carnavalskraker “Ik had een bijna-dood ervaring door een broodje haring´´ en de act waarin bejaarde dames met rollators elkaar te lijf gingen met een plastic kip, omdat ze dezelfde diepvrieskip wilden pakken, vonden we zelf briljant. Onze fans (ouders en vrienden) ook. We waren onze tijd ver vooruit. Dat zal het zijn.
Ik mocht achter de schermen komen. De kandidaten liepen zenuwachtig rond. Paulien overhandigde me gesigneerde exemplaren van haar nieuwe boek en als dank gaf ik haar een groot pak Achterhoekse appel-perensap met kraantje. Dat geef ik haar de laatste tijd altijd als ik haar zie, als oppepmiddel. Daarna moest ze overleggen met presentator Herman van der Zandt en zich omkleden. Een stylist legt voor elke aflevering een andere outfit klaar. Ze nemen drie afleveringen per dag op. Af en toe moet iets opnieuw, zoals het inspreken van een promofilmpje. Ook moet de studio omgebouwd worden voor het laatste onderdeel van de quiz. Het publiek moest oefenen om niets voor te zeggen, ook niet zachtjes. Paulien vroeg een kandidaat: “Wie komt jaarlijks uit Spanje aan op een paard? Overal hoorde je gesis: “sssssiklassssss.’’ Goed dat we oefenden dus.
Het publiek moest een geheimhoudingsdocument ondertekenen. Ik mag niets uitlekken over de kandidaten. Na dit stukje zwijg ik.
