De ouderdom komt met gebreken. Pijntje hier, pijntje daar. Alles gaat hangen behalve je tandvlees: dat trekt op. Wat ik niet wist: weefsels van voeten verliezen elasticiteit, waardoor de voetboog doorzakt en de voet breder wordt. Het was me al opgevallen dat mijn voeten niet meer in maat 42 pasten. Gelukkig is het tegenwoordig iets makkelijker om winkels te vinden die grote schoenmaten verkopen. In mijn jeugd was schoenen kopen bijna onmogelijk. Als er damesschoenen waren in maat 42, dan waren het exemplaren die mijn oma droeg. Ik wilde gewoon dezelfde schoenen als mijn vriendinnen. Hoe vaak ik te kleine schoenen kocht? Vaak. Mijn vader had maat 48 en slaagde ook niet in gewone schoenwinkels. Gelukkig was er in Amsterdam een speciaalzaak. Wij waren van gemiddelde lengte en vielen nogal op tussen de basketballers en travestieten die pumps zochten. Toen ik 13 was, sneuvelde tijdens de vakantie een sandaal en moest ik naar een Spaanse winkel om schoenen te kopen. Het personeel kwam mijn voeten bekijken. ‘CUARENTAYDOS!’ schreeuwden ze door de winkel. Ik eindigde uiteraard met herenschoenen.
Ik onderwierp mijn voeten in een speciaalzaak aan nieuwe metingen. De verkoopster concludeerde: ‘Maat 43. Uw voeten zijn helemaal doorgezakt. U heeft extra brede schoenen nodig. We hebben twee damesmodellen: witte hippe sneakers en blauwe schoenen gemaakt voor vrouwen die golfen.’ Met tegenzin probeerde ik de witte sneakers. Iedereen die op grote voet leeft weet dat witte schoenen extra aandacht trekken. De verkoopster was eerlijk: ‘Er komen wel echt schoenen binnen, ik zou toch de blauwe proberen.’ En zo loopt platvoet weer rond op degelijke wandelschoenen. En niet op hippe sneakers. Misschien moet ik gaan golfen. Dan passen mijn schoenen tenminste bij mijn hobby.
