• Bericht gepubliceerd op:

Toen ik wachtte op de rouwkaart van Paulien Cornelisse, wist ik vooral hoe haar kaart er NIET uit zou zien. Geen grijze rouwrand, geen foto of tekst als: ‘Mijn lieve …’

Het werd een ontwerp met gele rouwrand. Op de voorkant een gele bloemwolk vorm, geinspireerd op Ginkgo biloba boom die voor haar huis staat. Op de  op de binnenzijde een getekende hond met lange snuit, een rode lachende kwal en een vreemde vogel. Toen ik haar leerde kennen in 1998 zagen we een voorstelling van onze lievelings theatergroep Carver.  Ze vroeg wat ik ervan vond. ‘Absurd briljant,’ zei ik. Verder kwam ik niet met mijn analyse. Paulien legde uit waar het wat haar betreft over ging, kwam met allerlei verbanden en somde details op. Toen wist ik genoeg. Deze vrouw was naast volledig origineel, hoogbegaafd.

Er poppen steeds herinneringen op. We repeteerden bij CREA in Amsterdam. De receptionist, (een zweterige man met plakhaar die volgens haar een oogje op me had) vroeg eens aan Paulien: ‘Werk je nog met die vrouw met dat lange blonde haar?’

‘Bedoel je mijn cabaretpartner Irene? Die heeft rood haar.’

‘Ja precies die bedoel ik, die met dat lange blonde haar.’

Toen ze me dit vertelde zei ik: ‘Wist je niet dat ik heel vaak speel dat ik lang blond haar heb?’

Later ging ze eens mee naar de kapper.

Kapster: ‘Hoe wil je het hebben?’

Ik: ‘Doet u maar lang blond haar.’

Kapster (boos): ‘Dat kan natuurlijk niet.’

Ik: ‘Maar je vroeg hoe ik het wilde hebben?’

Paulien lag eregns onder een wasbak, stikkend van het lachen.

Ik herlas het voorwoord dat ze schreef voor mijn eerste boek. Het blijft ontzettend geestig en heel sterk opgebouwd.  Dat is net het verschil: mijn boek is best leuk en grappig; haar voorwoord is briljant. Net als de zin op de rouwkaart, uit haar boek Taal is zeg maar echt mijn ding:

‘Uiteindelijk is maar heel weinig écht belangrijk Liefde Dood Seks Eten Vriendschap Infrastructuur Mededogen Bruistabletten Minderen Verrekijkers.’