• Bericht gepubliceerd op:

Ik haalde Boer gisteren op uit het ziekenhuis.

Donderdag bezocht hij de huisarts. Die constateerde een urineweginfectie en schreef antibiotica voor. Ik moest voor werk naar het westen en hield telefonisch contact. Vrijdagochtend klonk hij moe maar redelijk.  ’s Middags trof ik hem slecht aan: hij had zeer hoge koorts. Toen ging het snel: huisarts, ambulance, ziekenhuis. Hij bleek niet te zijn gestart met antibiotica. De apotheek gaf hem zijn medicatie tegen allergie mee. Boer vertrouwt zorgverleners blindelings. Hij vertelde later wel dat hij dacht ‘Wat veel dozen,’ maar dat niet hardop uitsprak.  Bijsluiters of etiketten lezen zit niet in zijn aard.  Daar komt bij dat hij koortsig in de apotheek stond en niet op zijn scherpst was.

Als ik in de Achterhoek was geweest, had ik zijn medicatie bekeken. En gegoogled. Leermoment: Dat kan ook per telefoon. Ik vertrouw de mensheid niet zomaar. Mijn vader zei vaak: ‘Mensen maken fouten,’ en ‘Altijd zelf blijven nadenken.’

Boer lag de eerste avond in een kamer met een vrouw die met spoed was geopereerd. Ze nam met haar bezoek klachten door. ‘Wat een vies eten’ en ‘Waarom krijgen jullie niks?’ ‘Ik moet al uren naar de wc en er komt niemand.’

Ik wilde brullen: ‘HET IS HIER GEEN HOTEL. MENSEN HEBBEN JE LEVEN GERED!’ Leermoment: het is ongepast en niet goed voor het moreel om alleen te benoemen wat níet goed gaat. Ja, mensen maken fouten en je moet dingen controleren, maar we zijn ontzettend goed geholpen in het ziekenhuis en er werken lieve mensen die komen als je op een knop drukt. Patiënt kon kiezen uit verschillende menu’s en of hij ‘s middags of ’s avonds warm wilde eten. Nog een leermoment: er zijn veel attente mensen om je heen. De buurman deed het licht aan op deel zodat ik niet in het donker thuiskwam en vrienden zetten eten voor de deur.

Boer sterkt thuis aan.  Geen zorgen: ik geef hem antibiotica: geen antihistamine.