Kent u die mop over het echtpaar dat op reis ging naar Zuid-Afrika? Nou, ze gingen niet. Dinsdag reden Boer en ik naar mijn Amsterdamse woning omdat we woensdagochtend vroeg op Schiphol moesten zijn. ’s Avonds zagen we dat de vlucht was geannuleerd en zagen we beelden van gestrande reizigers die klaagden over slechte communicatie. Kastje naar de muur en terug. Dagenlang. Wij hadden geluk dat we tijd in Amsterdam konden doorbrengen in plaats van op Schiphol. Leve de Museumkaart. We belden vaak met TUI om te horen of er nieuws was en of de rondreis kon doorgaan. Ze deden hun best, maar we konden niet weg.
Vertragingen en je beroepen op overmacht: te begrijpen, maar zo lang? Schiphol en KLM staan bekend om hun efficiency en zijn daar trots op. Schiphol heeft vier vaste plekken voor het ontijzen van vliegtuigen, (duurt een half uur) wat in deze situatie duidelijk te weinig was.
Een woordvoer benadrukte dat de luchthaven ook flexibele installaties heeft waar het de-icen kan gebeuren. Dan denk je: ze schalen op, komt goed. Maar toen bleek het antivriesmiddel op. Van trotse efficiënte bedrijven mag je ook wat verwachten in crisissituaties. De communicatie was ook verre van efficiënt. Woensdagavond kregen we een alternatief reisplan aangeboden voor vrijdagavond. Via Londen: daar uren hangen, nachtvlucht naar Johannesburg, met stokjes de ogen openhouden en meteen op zoek naar een leeuw: nee dank u. Daar zijn we te verwend voor. We besloten ons verlies te nemen en niet te gaan. Geen idee of de medereizigers het alternatief accepteerden en nu zonder ons de flink ingekorte reis maken. Onderweg terug naar de Achterhoek belde het kantoor in Doetinchem: „We hebben toestemming van het hoofdkantoor om u de hele reissom terug te betalen.” Gevolgd door een nette mail. Goede communicatie is onbetaalbaar.
