Het is weer voorbij die mooie zomer.
Voor de vakantie had ik alles goed geregeld in verband met de drukke periode die er aankomt. Rustig opstarten was mijn plan. Niet dus. Vorige week kwamen de eerste telefoontjes. ‘Sorry, we moeten de voorstelling afzeggen: we blijken een studiedag te hebben.’ ‘Helaas, de schoolvoorstellingen kunnen toch niet doorgaan. Het is dan herfstvakantie. Overmacht.
‘Excuses, de directeur is overspannen en de interim en wil geen cabaretvoorstelling op de teamdag.’ Contractbreuk, gestreste collega’s die opdrachten lieten schieten omdat ik hen eerder boekte. Rotgevoel omdat ik verantwoordelijk ben voor het inkomen van andere zzp’ers. Toen ik dacht: ik ben weer aan vakantie toe vroeg Boer: ‘Kom je helpen rikken? De eerste keer dat hij me dit vroeg dacht ik: ‘Gek tijdstip en met wie spelen we eigenlijk?’ Mijn Brabantse familie speelde dit kaartspel vaak, maar dan ‘s avonds. Afijn, met rikken bedoelde hij: een weiland afrasteren met palen.
Ik was blij met de taak in het hier en nu. We reden met de trekker door het weiland. Boer analyseerde de stand van zaken: ‘Het gras groeit goed door de regen. Mijn mais staat er mooi bij dankzij de leemhoudende zandgrond. Die houdt meer vocht vast dan lichte zandgrond. In de buurt is veel mais noodgedwongen gehakseld omdat het verdroogde.’ ‘Deze paal is verrot. Ik moet met de bosmaaier onkruid weghalen anders kan er geen stroom op de draad.’ We kochten nieuwe rikkerspöste en touw. We hoorden een specht lachen in het bos. ‘Dan gaat het regenen!,’ zei Boer blij. Inderdaad, een felle bui trok over. In de stromende regen, doorweekt, sloegen we paaltjes in de grond. Touw spannen en klaar. Klagen over werken in de natte arbeidsomstandigheden zou ongepast zijn na de droogte.
De koeien grazen tevreden in de nieuwe wei. Taak afgerond.