Ik schreef dit jaar, vol mondiale conflicten, nieuwe liedjes en sloot me aan bij een kerstkoor. Hoe onveiliger het leven is, hoe meer troost ik zoek in muziek. We zwaaiden een van onze zangers uit die met kerst bij zijn familie in Kyiv wilde zijn. Hij woont al lang in Nederland. Sinds de oorlog uitbrak, is zijn leven totaal veranderd vanwege de dagelijkse zorgen om zijn volk. We namen een filmpje voor hem op, wensten hem een veilige kerst, vrede in het nieuwe jaar en zongen Stille nacht in het Oekraïens. Intussen in eigen land traden wij nog één keer op. Na afloop dronken we glühwein in een restaurant. Een kind begon hard op de piano te rammen. Zijn ouders keken lachend toe. Waarschijnlijk dachten ze: wat een wonderkind. Na een tijdje vroeg een oudere man netjes aan het kind of het wilde stoppen omdat niemand elkaar kon verstaan. Dat pikte moeder niet: ‘Jij sloeg je kinderen vroeger zeker?’ De man droop af en het kind ramde door. Veel mensen vertrokken.
We vechten hier onze mini-oorlogjes op straat uit. Brave burgers steken van alles in de fik omdat het oudejaarsvuur is verboden. ‘Het vuur zit in ons hart, het is deel van onze identiteit’, zegt iemand op televisie. We weten allemaal dat er weer auto’s in brand worden gestoken met de jaarwisseling, dat ambulancepersoneel en politieagenten aangevallen worden en dat zwaar vuurwerk slachtoffers gaat maken. Maar hé, we laten onze tradities niet afpakken. Terwijl wij onze vrijheid misbruiken komt er een filmpje binnen van onze vriend uit Kyiv. Zangers in traditionele klederdracht zingen Stille nacht op straat terwijl het luchtalarm afgaat en er bommen vallen.
Hij wenste ons een rustige kerst en een vredig nieuw jaar.
